Lila: het spel op aarde
Vorige week volgde ik een workshop over Vedanta. Daarin viel heel even de term Lila: zo heet het spel hier op aarde in het sanskriet. Het viel me uiteraard meteen op omdat mijn website Lilacenter heet. Het staat voor Life Is Like A Climb, enter! Ik heb altijd gedacht dat het leuk zou zijn geweest als het woord Lila ook nog iets betekende, behalve de kleur. Iets mooiers en meer toepasselijk dan dit had het niet kunnen zijn.
De filosofie van het spel op aarde hoorde ik voor het eerst in 2001, tijdens het Landmark Forum. Het heeft me sindsdien, als ik er zo nu en dan weer aan dacht, geholpen om het leven niet zo serieus te nemen. Ik heb het later bij de yoga opleiding ook gehoord in een andere vorm. En in de Matrix trilogie weer anders. Bij deze mijn eigen versie:
God verveelde zich een beetje. Hij zat daar maar te zijn en te zijn en te zijn. Toen heeft hij zich in tweeen gesplitst zodat hij met zichzelf kon praten. Na duizenden jaren praten, ging dat toch ook wel wat vervelen, zoveel was er niet om over te praten. Weet je wat! Zeiden ze tegen elkaar: als we nou een wereld creeren en onszelf daarop zetten. Dan kunnen we allemaal mooie wandelingen maken en zonsopgangen bekijken. Zo geschiedde. Maar ook dit hielden ze niet langer vol dan een paar miljoen jaar. Ze misten iets: betekenis!
Uiteindelijk bedachten ze het volgende spel: We gaan vergeten dat we God zijn. We gaan net doen alsof het leven hier op aarde heel belangrijk is, zodat we overal betekenis aan kunnen geven. Ze wisten zeker dat ze dat erg lang vol zouden kunnen houden. En, zo zeiden ze, misschien dat we het op een gegeven moment dan zo zat zijn dat we er weer verlangen om alleen maar te ZIJN.
Degene die als eerste weer ontdekt dat we God zijn, die wint!
Kijk nu eens om je heen… wat een ingenieus spel hebben we toen bedacht he?
