Dagboek ijsklimvakantie in Canadian Rockies

Canmore, Zaterdag 29 januari 2005 
De eerste indrukken van Canada waren zoals ik me herinnerde van vorig jaar: smerig en ongeorganiseerd. Ik bedoel, een straat zonder rijtjeshuizen, dat kan toch niet. Blijkbaar is hier zoveel ruimte dat elke mieserige keet vrijstaand is en een grote parkeerruimte heeft. Bovendien is elk gebouw totaal anders is dan dat van de buurman. Kortom, voor mijn nederlandse blik: chaos. Zelfs voor mijn amerikaanse blik is het chaos. Dit komt echter vooral door het verschil in de auto’s. Waar in ons Californische paradijsje iedereen een blinkende nieuwe auto heeft, rijdt hier iedereen rond in een auto met schutkleur. Bruine modder zit tot de daken aan toe. De gesmolten sneeuw heeft naast modder ook nog dor gras achtergelaten, hetgeen de feestvreugde ook al niet verhoogt.

Maar dat waren zoals gezegd de eerste indrukken. Zodra we Calgary uitrijden en de Rocky mountains in het vizier krijgen, wordt het beter. Zelfs het gele gras is best aardig als het hele heuvellandschap ermee bedekt is. Als de volgende ochtend bij zonsopgang het gras bedekt is met een witte gloed en de besneeuwde bergen roze gekleurd zijn, is alle ellende uit Calgary vergeven en vergeten.

We zijn dan onderweg naar Ghost Valley om voor het eerst sinds een jaar onze stijgijzers weer eens in een canadese waterval te zetten. We rijden een weg in dat volgens ons gidsje een gravelroad moet zijn. Dat zal best zo zijn, maar op dat moment was het vooral een iceroad. Vol vertrouwen echter sturen we onze four wheel drive de bochten door en de heuvels op. Bij het verhuurbedrijf hadden ze immers gezegd dat we ons geen zorgen hoefden te maken, ondanks dat er geen winterbanden onder zaten of sneeuwkettingen bij geleverd werden. Dit vertrouwen werd enigszins beschaamd toen we één van de heuvels maar netaan met slippende wielen opkwamen. Het vertrouwen zakte verder toen we glijdend de volgende heuvel afkwamen. Helaas zakte het net niet ver genoeg. Bij de volgende helling glijden we vlak onder de top een stukje achteruit en draaien we een kwartslag, waarna we gelukkig tot stilstand komen. We besluiten nu wel om terug te gaan. Maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan als je met je kont in de greppel en dwars op een hellende ijsbaan staat. De stijgijzers komen zo gelukkig nog wel van pas vandaag. Na ze ondergebonden te hebben, loop ik naar de bocht beneden aan de helling en Sander naar de top van de heuvel om auto’s te beletten verder te rijden. De mensen hier houden er namelijk de filosofie “gang is alles” op na. Ze zijn gelukkig wel erg behulpzaam en we komen dan ook veilig bovenaan de helling. Nu weer terug …. er af…!? Gelukkig wordt dit moment een paar uur uitgesteld omdat een volgende auto ook in de problemen komt. Elkaar helpend komen we gelukkig allebei weer veilig onderaan de helling en over de vorige heuvels terug. We beseffen dat we geluk hebben gehad, als we langs één van de afdalingen een auto in de bomen zien hangen. Morgen maar een ander gebied uitzoeken.

Canmore, Zondag 30 januari 2005
Jawel…..geklommen vandaag, 60 meter maar liefst. Maar met de rit en aanloop erbij toch met donker uit en thuis. De waterval heette Bow Falls en wordt gevormd door het smeltwater van de vlak erboven bovenliggende gletscher. Mooie alpiene setting dus. Er lag daar veel meer sneeuw dan hier in Canmore. We zakten er vaak tot onze knieen in weg. De meeste mensen gebruiken skies of sneeuwschoenen voor de aanloop. Aangezien we die niet bij ons hadden en er bij ons hotel geen sneeuw ligt, namen we de gok maar. Over het bevroren meer was het geen probleem, de harde wind had de meeste sneeuw daar al weggeblazen. Verder de canyon in werd het anders. Daar was een dikke laag sneeuw met een harde korst erop. Soms bleef je erop staan en soms begaf de korst het. In een grote cirkel om je voet heen zag je het dan bezwijken; eng gezicht. Na de canyon werd het weer weidser en zag je de watervallen liggen. Het begon aardig hard te waaien en onze gezichten werden koud. Omdat we flink doorliepen was de rest wel warm. Nog wel, want zodra we onderaan de waterval stil stonden werd het ijzig koud. We hadden er geen rekening mee gehouden omdat het slechts rond het vriespunt was, maar door de wind werd het vervelend. Wolken sneeuw waaiden in ons gezicht terwijl we stonden te bekijken welke route we zouden doen. Eigenlijk hadden we allebei geen zin en als er geen andere touwgroep was geweest waren we misschien wel lekker terug gegaan! Sander was zo dapper om de eerste touwlengte voor te klimmen. Het klimmen ging wel lekker maar de middelvinger van zijn linkerhand kreeg het erg koud, zodat hij moest stoppen om hem op te warmen. Ik stond intussen mijn standplaats in me op te nemen en zag dat ik onder twee behoorlijk gemene ijspegels plaats had genomen. Met het geweld waarmee onze buren aan het klimmen waren, konden die nog wel eens lostrillen dacht ik. Affin, ik stond niet lekker en kreeg het heel koud en wilde dat Sander eens opschoot. Toen ik uiteindelijk na kon komen zag ik dat Sander al bijna helemaal bovenaan de waterval was. Er resteerde nog drie meter voor mij om te kijken of er bovenop een standplaats was waarvan we konden abseilen. Relaxed dagje voor mij dus. Ik dacht dat ik het tijdens de klim wel warm zou krijgen, maar het tegendeel bleek waar. Het ging steeds harder waaien naarmate ik hoger kwam. In een van de windstoten waarbij ik sneeuw in mijn nek kreeg heb ik even zachtjes gehuild, wat een ellende… Gelukkig konden we in één abseil naar beneden en besloten we het hier maar bij te laten en lekker weer te gaan lopen. Heerlijk relaxed gedaan en veel foto’s genomen. Terug bij de auto was een leuk en lekker warm restaurant waar we pasta hebben gegeten, zodat het leed al snel weer was vergeten.

Canmore, Maandag 31 januari 2005
Vandaag zijn we dichter bij huis gebleven en hebben we Moonlight geklommen. Deze waterval liep over een rotswand boven een beekje tussen de bomen. Weer een heel ander landschap dus. We moesten over een langlaufroute lopen maar omdat hier geen verse sneeuw lag, was daar alleen nog maar een dikke ijslaag van over. Er zat niets anders op dan een dik uur met stijgijzers over de ijsbaan te lopen. Op de waterval naast Moonlight waren twee oudere canadese mannen met een franse gids aan het klimmen. Enorme ijsblokken kwamen er naar beneden. Maar wel leuk dat ze dat toch maar doen. Sander mocht kiezen en nam de eerste touwlengte. Het eerste stuk van de tweede touwlengte zag er nogal steil uit, maar ik had vertrouwen dat mij dat wel zou lukken als ik de eerste touwlengte lekker had nageklommen. Sander klom prima en bij mij ging het ook lekker. Zodra ik echter bij de oncomfortabele standplaats van Sander kwam werd ik een beetje nerveus. Het steile stuk zag er wat langer uit dan van beneden. Ineens kon ik geen goede voetsteunen meer vinden voor mijn voet die aan de beurt was zodat ik niet in mijn favoriete steil kon klimmen. Ook de ijsbijlen gingen er niet zo lekker in. A: omdat het veel steiler was en ik niet achteruit durfde te hangen aan mijn andere bijl, B: omdat mijn handen en onderarmen inmiddels redelijk verzuurden en C: omdat met voorklimmen je bijl altijd wat minder lekker lijkt te zitten. Na de vierde schroef moest ik echt even in het touw hangen en kreeg mijn linkerhand eindelijk rust. Meteen voelde ik de pijn van de verzuring in mijn onderarm en de kou van mijn vingers die doordat ik niet meer in mijn lussen hing ineens weer bloed kregen en heel hard begonnen te prikken. Ongelooflijk wat deed dat zeer, ik dacht dat ie eraf zou vallen. Weer begon ik een beetje te huilen. Maar na enige tijd werden mijn vingers weer warm en mijn onderarm weer minder pijnlijk dus kon ik weer verder. Ik besloot maar wat minder zekeringen te leggen en een beetje door te klimmen. Het tweede stuk ging daardoor beter en toen het vlakker werd vond ik een mooie standplaats die ik meteen gebruikte zodat Sander nog het laatste gordijntje kon klimmen. Dat stukje ging bij hem voor het eerst heerlijk relaxed. We komen er weer in! En hebben en passant de moeilijkste waterval in onze carriere geklommen. De afdaling was nog even spannend. Samen aan zo’n hangbelay en abseilen aan een ablakov, het blijft eng. Voor mijn gevoel zijn we hier al een hele week, terwijl het pas maandag is, heerlijk vooruitzicht.

Canmore, Dinsdag 1 februari 2005
Vandaag hebben we de iets makkelijkere buurman van de waterval van gisteren gedaan: Snowline. Het ging lekker. En: vandaag niet gehuild. Het was nog donker toen we met de aanloop begonnen en we waren eens als eerste bij de klim. Lekker vroeg klaar, zodat we anderhalve rustdag hebben. Welverdiend.

Eigenlijk valt er over zo’n klim die voorspoedig verliep niet zoveel te vertellen. Net als je gevoel achteraf: niet bijzonder. Net las ik weer een stukje in de Rock Warrior’s Way en werd op mijn wenken bediend over dit gevoel. We zijn onze comfort zone vandaag niet uitgekomen en: “The comfort zone is great, but we cannot be fully alive by staying there”. Vandaar dus.

Canmore, Donderdag 3 februari 2005
Best vermoeiend zo’n rustdag. We konden vanmorgen niet eens opstaan toen de wekker ging. Na een beetje te hebben uitsgeslapen toch op weg gegaan naar Field. Het informatiecentrum daar was echt geweldig en vertelde ons dat Massey’s gisteren nog door een gids met klanten was geklommen, dus dat het lawinegevaar wel mee zou vallen. Ze was ook nog zo aardig om het verhaal van een dodelijk ongeval te vertellen, zodat de shake er bij mij wel een beetje in zat. Sander maar lekker voor laten gaan. Het ijs was erg zacht, prima voor je bijlen, maar minder voor de ijsschroeven. Die zaten een beetje wiebelig, maar Sander klom vol vertrouwen door. De tweede touwlengte behelsde gelukig maar twee kleine steile stukjes, waar ik vandaag al moeite genoeg mee had. De laatste touwlengte was weer wat intessanter en voor Sander. We zouden wel even naar beneden lopen volgens de topo, niet dus. We hebben behoorlijk wat tijd verknoeid met de weg zoeken en het touw uit de knoop halen, maar uiteindelijk kwamen we na twee lange abseils toch beneden. Nog even naar onze lange route van morgen gekeken. Ja, guinness Gully lag er mooi bij, morgen vroeg op, lange dag.

Canmore, zaterdag 4 februari 2005
Ik vond het gisteren al verdacht stil tegen de ochtend, en jawel, het sneeuwde. Toch op weg gegaan, maar bij Banff snel afgebogen naar de Starbucks. De hele dag en nacht heeft het verder gesneeuwd. Dertig centimeter nieuwe sneeuw. Vandaag werd het dan dus maar lekker beschut klimmen in Haffner Creek. Beetje mixed oefenen…dacht ik. Eerst even een stukje van 10 meter ijs om een toprope te maken. Ik stond niet lekker op mijn voeten, vertrouwde niet op mijn bijlen, had problemen met mijn polslussen, kreeg de ijsschroeven er niet goed in, zodat er nog meer schroeven in ‘moesten’. Kortom weer heerlijk verzuren en bevriezen voor ik boven was en ik deze keer echt voortijdig op moest geven. Volgens Sander moet het eerst slechter gaan om weer iets te kunnen leren en de volgende stap te maken. Nou, dat kan dan in de komende weekenden want we hoorden van een stel uit Mammoth (California) dat het ijsklimmen daar dit jaar geweldig is. Of ik daar nou blij mee ben…. ik ga liever weer lekker rotsklimmen in Joshua Tree.