Home of the steep, long moderates

november 2004

Tussen alle weekenden Joshua Tree hadden we eind november één lang weekend, dat we benutten om iets verder weg, in Red Rocks, te gaan klimmen. In tegenstelling tot in Joshua Tree zijn alle mooie routes hier langer dan één touwlengte. Vorig jaar mei waren we er al geweest en hadden we mooie routes geklommen, maar waren gestrand bij Chrymson Chrysalis. De pilaar waar de route op loopt ziet er indrukwekkend uit en het is negen touwlengtes redelijk continue moeilijkheid, 5.8+. Het feit dat de route tegenwoordig grotendeels behaakt is, gaf mij helaas niet voldoende vertrouwen.  Sander had de eerste touwlengte wel voorgeklommen, maar ik durfde de leiding niet over te nemen. Terug dus, andere keer beter.

Die keer was nu dan gekomen. Het is altijd een race wie er als eerste onderaan de route is. Daarom stonden we in het donker om half zes 's ochtends ruim als eerste voor de toegangspoort tot het park. Het was alsof er een startschoot klonk toen de poort open ging. Sander sneed geraffineerd de bochten aan en hield zo alle belagers achter ons tot de parkeerplaats. De tassen stonden al klaar achterin de auto, zodat we ook als eersten wegsprintten naar de route. Helaas misten we ergens in de bush de juiste afslag, zodat we drie kwartier later als tweede bij de route aankwamen. Gelukkig was dat een redelijk snelle touwgroep en konden we lekker doorklimmen. Het ging een stuk relaxter dan het jaar ervoor dus we konden door tot de top. Tijdens het abseilen stuitten we op de derde en vierde touwgroep die de top voor gezien hielden en inmiddels ook al aan het afdalen waren. Nu gold voor hen: andere keer beter. Met donker waren we weer bij de auto. En dat was nog maar de eerste dag...

mei 2005

Na het seizoen in Joshua Tree te hebben afgesloten, besloten we ons geluk maar weer eens in Red Rocks te testen. Het was na een bezoekje aan Nederland en weer bekomen te zijn van de jetlag inmiddels 10 april. We hadden voor zaterdag twee lange maar eenvoudige routes uitgezocht om weer eens rustig warm te draaien. Het weer leek ook mee te zitten. 's Morgens om 7 uur was het al lekker heet onderaan de route. Sander gooit na 2 meter klimmen zijn zwarte windstopperjas naar beneden: "Mij te warm" en hij klimt in zijn wollen t-shirtje verder. Ik besluit mijn jas maar aan te houden omdat er op de parkerplaats wel een koude wind leek te staan. Ik roep nog naar Sander als hij op de standplaats is of ik die van hem mee moet nemen. Aangezien dit geen standaard touwcommando is verstaat hij me niet en besluit ik zijn jas maar beneden te laten.

Tien fysiotherapiesessies later kunnen we toch wel zeggen dat die beslissing erg jammerlijk was. Sander scheurt in de derde touwlengte een spieraanhechting mogelijk veroorzaakt omdat "warm" draaien er hoger op de route als gevolg van de koude wind niet echt meer in zat. Elke standplaats dat ik hem zie, is hij er slechter aan toe: kippenvel, rode neus, klapperende kaken, door en door verkleumd. Ook ik heb te lijden van de wind. Mijn evenwichtsgevoel is enigszins verstoord door de harde wind die onophoudelijk in mijn oren blaast. Ik wordt bijna van de wand afgeduwd en tijdens rukwinden moet ik me plat tegen de rots aandrukken. Ondanks dat we elkaar niet meer verstaan en we enigszins uit de route zitten, komen we ook hier weer boven.

Aan de leizijde van de de "Angel Food Wall" klauteren we naar beneden. Hier is het weer een paradijsje en we zijn het leed snel vergeten. Al met al ging het nog redelijk snel en Sander wil de tweede route op dezelfde muur ook nog doen. Ik laat me echter niet verleidien om weer die wind in te gaan en als Sander zijn schouder 's avonds toch behoorlijk pijn begint te doen rijden we diezelfde avond nog terug naar LA. Vier weken lang vermaken we ons bij het zwembad, in het Getty Center, Museum of Contemporary Art, Chinatown, diverse restaurants en Sea World. Ook spotten we een stukje uit de kust ten zuiden van Long beach een walvis! Super als je gewoon op het strand loopt (nouja, gewoon: al oefenend met de GPS) en je ziet ineens zo'n lange rug rustig door het water glijden en een fontein uit de zee komen.

Op mijn verjaardagsweekend mag Sander van de dokter weer klimmen en keren we terug naar de "Angel Food Wall". Deze keer doen we de buurman van "Tunnel Vision". "Group Therapy" vinden we eigenlijk een mooiere route, ondanks dat hij minder populair is. Zondag doen we "Frogland", helemaal een juweeltje, en met heel zere tenen persen we er ook nog twee touwlengtes van "Arrow Place" uit. Yes, we hebben onze eerste 5.9 weer geklommen, ook al is dat in Red Rocks wel iets makkelijker dan in Joshua Tree. Voor de kou hoefden we deze keer ook niet bang te zijn: het briesje dat er stond voelde warm aan. De woestijn stond net als vorig jaar begin mei weer prachtig in bloei en het was een voorrecht om weer in deze indrukwekkende omgeving te mogen rondlopen.